Die tydskrifte soos Heat en Huisgenoot, het die afgelope jaar permanente semi-ereksies. Waar het jy nou al ooit sulke sappige, sexy, kom-hier-jou-lekker-ding stories soos Joost, Jurie, Robbie Clay en Steve Hofmeyr gekry?

Weet jy waar kom die hele kinkel in die kabel in? Weet jy hoekom is hierdie stories sensasioneel? Ek sal jou sê hoekom: Ons maak van normale mense, en sub-normale mense, iets meer as wat hulle is. Hoekom sal enigiemand enige waarde heg aan iets wat Tom Cruise sê byvoorbeeld? Hy is ‘n mens, wat maak of hy ander mense is, vir geld. Hulle (die mense wie hy naboots) is soms interessante mense, soms intelligent, soms nie (dink bietjie aan Maverick van Top Gun), maar HY MAAK NET OF HY DAAI MENS IS! Mens noem dit toneelspel, dit is wat akteurs doen. Op een of ander manier, kom daar ‘n kortsluiting in die gemiddelde mens se brein, wat maak dat hy dink “Ek ken daai ou se gesig, dus moet hy belangrik en slim wees, ek moet luister wat hy sê. Ek sal nogal cool lyk in so v-nek trui soos syne”.

In Joost se geval sou ek die hele konsternasie verstaan het as hy bekend geraak het as ‘n pastoor, of vir sy humanitêre werk in Darfur of iets. Ons het, soos gewoonlik, iemand wat rugby verstaan, en ongelooflike instink het vir die spel, begin aansien vir ‘n ongelooflike mens, en die twee het fokol met mekaar te doen nie.

Dit slaan my stom dat mense nog geskok kan wees oor die kak wat Steve Hofmeyr aanjaag. Na die eerste paar buite-egtelike kinders sou mens dink dat die boodskap sou begin in sink. Steve lyk vir my na ‘n intelligente mens, en sy album verkope dui op talent, maar hy is duidelik nutteloos as dit kom by monogamie. Die frustrerende ding is, as Steve ‘n boek sou skryf genaamd Die Huwelik: Steve deel sy geheime vir geluk, sou die boek uitstekend verkoop. Dit is eenvoudig vir mense onmoontlik om Steve se musiek te luister, maar ‘n dowe te gooi vir enige opinies wat hy het oor onderwerpe waarvan hy duidelik fokol weet nie.

Die gemiddelde mens is net te deur die kak om die onderskeid te tref tussen ‘bekend’ en ‘iemand wie se opinie belangrik is’.

Een groot vrees wat Afrikaners het (behalwe misdaad en haarverlies) is om kommin te wees.

Ek is baie uitgesproke oor daai kak “Stoutgat rugby sokkie treffers volume 18″ albums met die spot prentjie omslae. En ek het al ‘n paar keer so gesê waarop iemand in die geselskap sê “Ja, kyk, ek het twee van hulle maar ek sit dit net op vir die atmosfeer”. Pleks daarvan om te sê “Hey! Ek laaik daai goed, jy het net kak smaak!” Dit is daai diep vrees vir kommin wees wat praat. ‘n Haarkapper het so ruk terug my hare in wat amper kan beskryf word as ‘n mullet gesny. Ek was so donders selfbewus. Nie omdat ek besonder kak gelyk het nie (die poepholle met die nuwe ‘kokkewiet’ haarstyl wat so in die middel opstaan het my loshande geklop) maar as gevolg van die vrees dat mense my sou aansien vir ‘n tou-trok drywer.

Ons is almal maar ‘n bietjie kommin. Sommige van ons luister so bietjie Robbie Clay as ons alleen is (nie fokken ek nie!) en sommige van ons het al by die drankwinkel ingestap met ‘n rugby kortbroek en plakkies na ons die gras gesny het.

Dit is dalk hierdie vrees wat ons so bietjie in lyn hou. Ek hoop nie dit gaan weg nie. Die dag as jy nie meer skaam is om ‘n mullet te dra nie en Robbie Clay of daai bliksemse Pampoen song van Steve kliphard laat oets oets op jou kar se sound is die dag wat ons moet oppak en huis toe gaan.

Maak ‘n punt daarvan om elke nou en dan Jan Blohm, Valiant Swart, Koos Kombuis of Koos du Plessis te luister. Onthou jy is ‘n lopende advertensie vir Afrikaners. Moenie ons naam gat maak nie.